Şafaktan Önce

Şafaktan Önce

Saf yüreklerin toy nazarında
“onlar birer insan”dılar
anca
yaratıcı belleklerce tutulan aynalar
asıl görüntüleri yansıyınca
düşman sularında soğutulan yufka yürekler
acıyla irkildiler
gördüler ki
küçük mavi düşlerin bedeli
kara günlerin sarı sıcağında ödenmiş
nişan ve nikah yadiğarı altın yüzükler
“kanun namına” parmaklardan çekilmiş
gördüler ki
uzay çağında ortaçağ zoru
ayaklanan halklara zulüm ordusu
bir savaştı yaşanan mevzisiz
tek ordulu cephesiz
birileri vardı ki kimliksiz ve rütbesiz
yüreklerimize basıp geçiyorlardı
mahmuzlu ayaklarıyla
her yanı
ve herşeyi yakıp yıkan
ateş ve kandılar
kalplerinden ağızlarına uzanan dilleriyle
kızıllığı göğe vuran ırmakların
kaynağına salınan yılandılar
utanç veriyordu insan soyuna
kendi doğurduğu bu yaratıklar
onlarsa
efendilerince bile
boyunlarına asılan hüküm belgelerine aldırmadan
umut yüklü körpe bedenlerin sıcak kanlarına
pervasızca saldırdılar
zulme yenik düşen canları sırtımızda taşıyarak
barbar kavimlerin kara yüzlerine
suçlarını haykırdık
ve yüreklerimiz
gerilen bir zemberek gibi
yaratmaya kurulunca kendi zamanını
silahlarımız ellerimizde
şafaktan önce uyandık 

Soysal Ekinci