Varlığın Eksik İzdüşümü

çok şey var
hiç söylemeyeceğim
sarardım çekilmeyen fotoğraflarda
insan gibi bakındım da
anladım
cefadan gayrısı yalan

kırılgandım
yoksunluğumu gizlemek için
ilişmedim keşfettiğim zulalara
şahikaları düşledim
düştüm güneşe küstüm
kalbimi gecenin kiriyle yıkadım

yokluktan değil hep üşümem
varlığın eksik izdüşümünden

romans bitti
nice kıştan sonra gene kış
jilet yuttum umuda dair
bir bıçak çektim canımdan
kurumamıştı oluğunda kan
bileğimdeki pası kokladım

sesimi gömdüm bilinmeze
bin mezarı suladım
kendi mezarıma ulaşamadım

bu yürek bende
sevmeyi öğrendi acısını
sevinçlerden keder süzmeyi bir de

elimde orak
anları buduyorum
sonlu fırtınalardan sonra
sonsuz çöllerde dineceğim

neyse işte
kendine düşenlerdenim
dertli geldim
dertli gideceğim

Rabia Mine